Leczenie nerwicy i zaburzeń lękowych w Nowym Targu
Kołatanie serca, duszność, zawroty głowy, poczucie, że „zaraz stanie się coś złego” - objawy lęku są bardzo realne i często prowadzą najpierw na SOR i do kardiologa. Gdy badania są w normie, warto zgłosić się do specjalisty zdrowia psychicznego.
Z jakimi zaburzeniami lękowymi pracujemy?
- Napady paniki i agorafobia - lęk przed wyjściem z domu, jazdą samochodem, zatłoczonymi miejscami
- Zaburzenie lękowe uogólnione (GAD) - ciągłe zamartwianie się
- Fobia społeczna - lęk przed oceną i wystąpieniami
- Fobie specyficzne - np. lęk przed lataniem, dentystą, krwią
- Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) - natrętne myśli i czynności
- Lęk o zdrowie (hipochondria)
Metody leczenia
Najlepiej przebadaną metodą leczenia zaburzeń lękowych jest terapia poznawczo-behawioralna, w tym stopniowa ekspozycja na sytuacje wywołujące lęk. Uczymy też technik regulacji oddechu i napięcia, a trening biofeedback pozwala zobaczyć na ekranie, jak ciało reaguje na stres, i nauczyć się go wyciszać. Przy silnych objawach pomocna jest konsultacja psychiatryczna.
Warto wiedzieć, że leki uspokajające z grupy benzodiazepin przyjmowane dłużej niż kilka tygodni mogą uzależniać. Jeśli od dawna je stosujesz, pomożemy bezpiecznie zaplanować zmianę leczenia razem z lekarzem.
Objawy lęku w ciele i w myślach
Lęk to reakcja całego organizmu przygotowująca do walki lub ucieczki. Gdy uruchamia się zbyt często albo bez realnego zagrożenia, daje objawy, które łatwo pomylić z chorobą somatyczną:
- kołatanie serca, ucisk w klatce piersiowej, uczucie braku powietrza
- drżenie, poty, uderzenia gorąca lub zimna
- bóle brzucha, biegunki, nudności, ściskanie w gardle
- zawroty głowy, poczucie nierealności siebie lub otoczenia
- napięcie mięśni, bóle karku i głowy, trudności ze snem
- nieustanne „a co jeśli”, trudność z oderwaniem się od zmartwień
Błędne koło lęku i unikania
Kluczowym mechanizmem podtrzymującym zaburzenia lękowe jest unikanie. Osoba, która miała atak paniki w sklepie, zaczyna omijać sklepy, a potem także inne miejsca. W krótkim czasie przynosi to ulgę, ale mózg uczy się, że dana sytuacja jest groźna, i lęk rozszerza się na kolejne obszary życia. Podobną rolę pełnią zachowania zabezpieczające: noszenie przy sobie leków „na wszelki wypadek”, ciągłe sprawdzanie tętna czy wychodzenie z domu tylko z kimś bliskim.
Terapia pomaga stopniowo i w zaplanowany sposób wracać do unikanych sytuacji. Dzięki temu organizm ma szansę doświadczyć, że napięcie samo opada, a przewidywana katastrofa nie następuje.
Jak bliscy mogą wspierać osobę z zaburzeniami lękowymi
Wsparcie rodziny jest cenne, ale niekiedy nieświadomie podtrzymuje lęk - na przykład gdy bliscy przejmują wszystkie zakupy czy wielokrotnie zapewniają, że „nic się nie stanie”. Pomaga okazywanie zrozumienia przy jednoczesnym zachęcaniu do małych kroków w stronę trudnych sytuacji. Warto pytać, jak można wspierać, zamiast wyręczać, i doceniać wysiłek, nawet jeśli lęk nadal się pojawia.
Najczęstsze pytania
Czy nerwicę można wyleczyć?
Tak. Zaburzenia lękowe należą do najlepiej leczonych problemów psychicznych. Większość osób po kilkunastu sesjach terapii poznawczo-behawioralnej zauważa wyraźne zmniejszenie objawów.
Atak paniki - co robić w trakcie?
Przypomnij sobie, że atak paniki nie jest niebezpieczny i minie zwykle w ciągu kilku do kilkunastu minut. Oddychaj wolno, wydłużając wydech, i skup uwagę na otoczeniu. Jeśli objawy pojawiają się po raz pierwszy lub towarzyszy im silny ból w klatce piersiowej, skonsultuj się z lekarzem, aby wykluczyć przyczyny somatyczne.
Czy nerwica może dawać objawy fizyczne?
Tak. Zaburzenia lękowe często dają objawy ze strony serca, oddychania, przewodu pokarmowego i mięśni. Są one prawdziwe, choć nie wynikają z uszkodzenia narządów. Przed rozpoczęciem terapii warto wykluczyć u lekarza przyczyny somatyczne.
Czym różni się zwykły stres od zaburzenia lękowego?
Stres jest reakcją na konkretne obciążenie i zwykle mija, gdy sytuacja się kończy. O zaburzeniu lękowym mówimy, gdy lęk jest nieproporcjonalny do sytuacji, utrzymuje się tygodniami lub miesiącami, prowadzi do unikania i utrudnia codzienne funkcjonowanie.